ทรงศักดิ์เป็นนักมวยที่หาตัวจับยาก สามารถใช้อาวุธได้รอบตัว และวันนี้เป็นการชกนัดสำคัญของเขา เมื่อเขาชกเสร็จพอก้าวเข้าบ้าน

ภรรยา : ” พี่คะ การชกวันนี้เป็นยังไงบ้าง คงจะชนะแบบเหงื่อไม่ออกเลยละสิ “

ทรงศักดิ์ : ” ใช่แล้วน้อง พอเริ่มต้นพี่ก็เตะก้านคอ ตามด้วยมณโฑนั่งแท่น ศอกกลับ เข่าลอย หนุมานถวายแหวน จระเข้ฟาดหาง น็อกทันทีเลย “

ฝ่ายภรรยาก็ได้จัดแจงรวมเงินรางวัลทันที มณโฑนั่งแท่น 20,000 ศอกกลับ 5,000 เข่าลอย 5,000 หนุมานถวายแหวน  20,000  จระเข้ฟาดหาง 10,000

ภรรยา : ” แหม…รวมเงินพอดี 60,000 เลย ไหนเงินล่ะคะพี่ “

ทรงศักดิ์ : ” ใครบอกว่าพี่ได้เงิน พี่ต้องเสียเงินอีก 10,000 บาท ค่ารักษาพยาบาลฝ่ายนู้น แถมยังถูกไล่ลงจากเวทีอีก “

ภรรยา : ” ทำไมคะ  “

ทรงศักดิ์ : ” พอชกเสร็จ พี่ถึงนึกได้ว่ามวยที่ชกเป็นมวยสากล “

ยิ่งเธอโกหก  ผมยิ่งรักเธอ : เรื่องจริงของผมเอง

ผมรู้จักผู้หญิงคนนึงมานานหลายปี
ตลอดเวลาที่ผมรู้จักเธอ  บ่อยครั้งที่ผมพบว่าเธอโกหกผม
และทุกครั้งผมรู้สึกได้ว่าเธอมีความสุขอย่างมากที่เห็นผมเชื่อในสิ่งที่เธอได้โกหก

เธอโกหกผมหลายต่อหลายครั้ง ทั้งเรื่องอาหารการกิน, เรื่องเสื้อผ้าที่เธอซื้อ และอีกหลาย ๆ เรื่อง ๆ
คุณรู้ไหมเธอโกหกผมว่าอะไรบ้าง?

เธอบอกว่าเสื้อที่เธอซื้อราคาไม่กี่บาท  ทั้งที่ความจริงราคาหลายร้อย

เธอบอกว่าญาติของผมที่กำลังจะแต่งงาน (ที่ผมเองก็ไม่ค่อยสนิทนักหรอก) บอกว่าอยากให้ผมไปร่วมงานด้วยมาก ๆ

ผมจะตักข้าวร้อน ๆ ในหม้อหุงข้าวให้กับเธอแต่เธอบอกว่าไม่ต้อง  เธอขอข้าวเย็นที่อยู่ในจานข้างๆ เพราะเธอไม่อยากทานข้าวร้อน ๆ

 เธอคนนี้คือ “คุณแม่” ของผมเองครับ

“คุณแม่ใช้เงินบำนาญของตัวเองซื้อเสื้อตัวใหม่ให้กับผม  โดยไม่ยอมบอกราคาจริง  เพราะกลัวว่าวันหลังผมจะห้ามไม่ให้เธอซื้ออีก”

“คุณแม่อยากให้ผมได้รู้จักญาติผู้ใหญ่และเป็นที่รักของญาติ ๆ ก็เลยอยากให้ผมไปร่วมงานต่าง ๆ ที่ต้องเจอญาติผู้ใหญ่”

“คุณแม่เลือกที่จะทานข้าวเย็นซึ่งเหลือจากมื้อก่อน  เพื่อให้ลูกทั้งสามคนได้ทานข้าวร้อน ๆ ที่เพิ่งจะหุงสำหรับมื้อนี้”

ทุกครั้งที่ผมรู้ว่าคุณแม่โกหกผม  มันยิ่งทำให้ผมรักคุณแม่มากขึ้นทุกวัน … คุณล่ะครับ  วันนี้ได้โกหกใครเพราะรักหรือยัง …

“สินสอด” คือ สินสำหรับสอด  คนไหนไม่มีสิน  ก็อาจจะไม่ได้สอด  แต่สมัยนี้ไม่มีสิน แต่อยากสอดก้อพาหนีแม่งเลย  ฮาฮา
หนุ่มรูปหล่อคนหนึ่ง   จีบลูกสาวเขานานหลายปีแล้ว     แต่ไม่ยอมมาขอสักที  เล่นพาลูกสาวเขามาส่งดึกๆดื่นๆ แถมบางครั้งหายไปกลับเช้าก็มี  ทำเอาพ่อสาวเจ้าขุ่นเคืองนั่งขัดปืนรออยู่บ่อยๆ  จนวันหนึ่ง เรียกไอ้หนุ่มมาพบ  ยื่นคำขาดให้มาขอด่วนไม่งั้นอาจตายได้  ไอ้หนุ่มโอดครวญ “ ผมไม่มีตังคร๊าบ คุณพ่ออย่าเรียกแพงนักนะคร๊าบ  แฮ่ะ แฮ่ะ ”  ว่าที่พ่อตาถามว่า   “เอ็งเล่นลูกสาวข้าไปกี่ครั้งแล้ว  ไอ้หนุ่มอึกอักนั่งนับแล้วตอบว่า “สิบครั้งเห็นจะได้คร๊าบคุณพ่อ”   “ งั้นเอ็งเอามาหมื่นนึงขาดตัว “  ไอ้หนุ่มหมดท่า ต้องไปกู้เขามาให้เป็นสินสอด แล้วไปจดทะเบียนที่อำเภอพอแล้ว  เหตุการณ์ผ่านไปจนมีไอ้หนูออกมาชมโลก  พ่อตาเห่อหลานเรียกอุ้มเชยชมไม่ได้ขาด  วันหนึ่งเอ่ยปากถามไอ้ลูกเขยตัวแสบว่า ”เออ  เอ็งตั้งชื่อลูกเองว่าไงวะ”  ไอ้ลูกเขยตัวแสบได้ที ตอบพ่อตาไปว่า  “ผมตั้งชื่อมันว่า  ไอ้ ทีละพัน คร๊าบ  สิบทีก็หมื่นพอดี ”  ว่าแล้วก็เผ่นห่างรัศมีตีนเข้าไว้เพื่อความปลอดภัยของร่างกาย 
.

.

.

วันหนึ่ง มันจูงลูกมาหาเห็นปักชื่อว่า  ดช. ธีระพันธ์ ครับ  ฮาฮาฮา

ปกติแล้วอาหารเหนือนั้นหาทานได้ค่อนข้างยากที่ภูเก็ต  ยิ่งร้านอาหารเหนือที่อร่อย ๆ ด้วยแล้วล่ะก็หายากมากทีเดียว  แต่วันนี้มีมาแนะนำร้านนึงครับ  เป็นร้านอาหารเหนือที่ทำโดยคนเหนือแต้ ๆ (ไม่ทราบประวัติเขาหรอก แต่เข้าไปในร้านแล้วเห็นเขาอู้คำเมืองกัน หุหุ)  ดังนั้นรสชาติไม่ต้องห่วงครับไม่ผิดเพี้ยนแน่นอน  ขึ้นชื่อว่าอาหารเหนือก็หนีไม่พ้น “ข้าวซอยไก่” รสชาติอร่อยจัดจ้านถึงใจคนใต้อย่างผม  นอกจากข้าวซอยแล้วก็ยังมีอาหารเหนืออื่น ๆ อาทิ ขนมจีนน้ำเงี้ยว, แหนม, หมูยอ, แกงฮังเล ฯลฯ อร่อยไม่แพ้กัน  ที่สำคัญคือร้านดูสะอาดสะอ้านน่ากินครับ

สำหรับทำเลร้านก็อยู่ในเมือง  ระหว่างเส้นทางจากโรงพยาบาลกรุงเทพฯ ไปห้าง LOTUS ซึ่งสามารถดูแผนที่ได้โดย click ที่นี่  ถ้าพักในเมืองก็แวะไปชิมกันได้รับรองไม่ผิดหวังครับ

ผมเห็นคำถามของเพื่อน ๆ ที่ต้องการขับรถจากกรุงเทพฯไปภูเก็ต post ตาม webboard ต่างๆ อยู่บ่อย ๆ เกี่ยวกับแผนที่และเส้นทางการขับรถ  ซึ่งผมก็อดไม่ได้ที่จะต้องนำภาพแผนที่ไปแปะแนะนำเส้นทางทุกครั้ง แต่บางครั้งก็ไม่ค่อยละเอียดเท่าที่ควร  วันนี้ผมลองใช้ google map ในการแนะนำเส้นทางดู ปรากฎว่าเจ้า google map นี่ฉลาดกว่าที่ผมคิดเยอะเลย  สามารถแนะนำเส้นทางได้ค่อนข้างละเอียดและถูกต้องแม่นยำมาก  ก็เลยนำมาฝากเพื่อน ๆ ที่กำลังจะเดินทางจากกรุงเทพฯ ไปภูเก็ต  ซึ่งสามารถใช้เส้นทางนี้ได้เลยครับ (ท่านสามารถ click ที่ภาพเพื่อเปิดดูรายละเอียดเส้นทางพร้อมคำแนะนำได้เช่นกัน)  ทั้งนี้จะมีคำอธิบายการเดินทางด้านซ้ายมือ  โดยเริ่มจากบริเวณห้าง Central ปิ่นเกล้าที่กรุงเทพฯ และจุดหมายอยู่ที่สี่แยกโรงเรียนสตรีภูเก็ต ซึ่งเป็นจุดที่สามารถแยกไปยังสถานที่สำคัญ ๆ ของภูเก็ตได้ทุกแห่ง

ขอให้เดินทางโดยสวัสดิภาพ และมีความสุขที่ภูเก็ตกันทุกคนนะครับ

ผมมีเพื่อนอยู่คนหนึ่งเป็นคนที่ชอบกินหัวปลามากเป็นพิเศษ
จนเป็นที่รู้จักกันดีในหมู่เพื่อนฝูง ทุกครั้งที่บ้านของเขากินปลา
คนในบ้านของเขาก็มักที่จะคีบหัวปลาให้เขาก่อนเป็นอันดับแรก

และทุกๆครั้งที่เพื่อนๆนัดเลี้ยงสังสรรค์กัน ทุกๆคนก็มักจะเลือกเอาหัวปลาให้เขาก่อเสมอ
แต่ไม่มีใครรู้ว่าเพราะเหตุใดในเวลาที่อยู่กับเพื่อนๆเขามักจะปฏิเสธความหวังดีนี้อยู่เสมอ

เมื่อไม่นานมานี้เอง ผมได้ข่าวว่าเขาเสียชีวิตแล้ว
ก่อนที่เขาจะสิ้นใจ มีเพื่อนสนิทหลายคนได้ไปเยี่ยมเขาที่โรงพยาบาล
บางคนถึงขนาดทำหัวปลาปรุงพิเศษไปให้ แต่ในขณะนั้น
เขาไม่สามารถที่จะกินอะไรได้อีกแล้ว
แต่ก็ยังพยายามที่จะเปิดเผยความลับที่เขาได้ปกปิดมานานนับสิบปี
ให้เพื่อนๆฟังด้วยความยากลำบากว่า…..

“เราขอขอบใจในน้ำใจของพวกเพื่อนๆที่อุตส่าห์ทำหัวปลามาให้และในเมื่อมาถึงขั้นนี้
เราก็คงไม่มีความจำเป็นที่จะต้องปิดบังอะไรพวกเพื่อนอีกแล้ว
แม้ว่าหัวปลาจะอร่อยและเราก็ได้กินมันมาครึ่งค่อนชีวิตแล้วก็ตาม
แต่เราขอบอกตามตรงเลยว่าเราไม่เคยชอบกินมันเลย

หากแต่เป็นฐานะทางบ้านไม่ค่อยดี
อีกทั้งคนในครอบครัวต่างก็ชอบกินเนื้อปลากันทั้งนั้นเมื่อเป็นเช่นนี้
หากเราเลือกที่ยังจะกินเนื้อปลาพวกเขาก็จะได้กินกันน้อยลง

แต่ถ้าหากเราจะไม่กินปลาเลยพวกเขาก็คงจะรู้
และไม่สบายใจ ดังนั้น เราก็เลยต้องแกล้งทำเป็นชอบกินหัวปลา
ทั้งๆที่ความจริงแล้ว เราเองก็อยากที่จะกินเนื้อปลากับเขาด้วยเหมือนกัน!

จนถึงทุกวันนี้ทุกครั้งที่ผมได้ยินว่ามีคนชอบกินหัวปลา
ผมเองก็อดที่จะมองเขาด้วยความพินิจพิเคราะห์ไม่ได้
ในใจก็ตั้งคำถามว่า เขา “รักที่จะกินหัวปลา“
หรือ “กินหัวปลาเพราะรัก” กันแน่?…

ข้อคิดในการสอนงาน
สิ่งที่ประจักษ์ต่อสายตาของเราไม่ได้หมายความว่าจะต้องเป็นจริงเสมอไป
บางคนรักที่จะทำ จึงไม่เคยสนใจหรือใส่ใจความรู้สึกของคนอื่น
แต่บางคนทำเพราะรัก จึงยอมสละทุกสิ่งโดยไม่เคยคิดถึงตัวเอง
แม้ว่าจะไม่มีใครรู้ก็ตาม … คุณล่ะครับเป็นคนแบบไหน ? 

ชายคนหนึ่งเดินเข้าไปในคลินิคชื่อดังกลางเมืองใหญ่ 

คนไข้ : “ขอนัดคุณหมอหน่อยครับ หมู่นี้ผมหน้ามืดบ่อยๆ ไม่รู้มีปัญหาเรื่องความดันหรือเปล่า”

เจ้าหน้าที่ : “วันศุกร์หน้าบ่ายสองนะคะ”

คนไข้ : “นานยังงั้นเชียวหรือ ขอเป็นวันสองวันนี้ไม่ได้หรือ”

เจ้าหน้าที่ : “ไม่ได้จริงๆค่ะ คิวแน่นมากเลยค่ะ ต่อให้มีคนยกเลิกนัด อย่างมากก็เร็วขึ้นวันสองวันเองค่ะ”

คนไข้ : “ง้านเลยเรอะ… เออ… แล้วนี้ถ้าเกิดผมตายก่อนจะถึงวันนัดจะทำไงดีฮึ”

เจ้าหน้าที่ : “กรุณาโทรมาแจ้งด้วยนะ คะ จะได้เลื่อนคิวคนข้างหลังมา แทนคุณได้ค่ะ!!!“

บรรยากาศสวย ๆ บางครั้งก็มาในยามที่ช่างภาพไม่พร้อมอยู่บ่อย ๆ  โชคร้ายที่สุดเห็นจะเป็นการได้พบกับบรรยากาศนั้นโดยไม่มีกล้องติดมือไปด้วย  ได้เพียงเก็บไว้ในความทรงจำ  แต่บางครั้งมีกล้องอยู่ด้วยแท้ ๆ แต่เอาอุปกรณ์มาไม่ครบ อันนี้ยิ่งเจ็บใจเหลือหลาย ก็เลยต้องอาศัยพึ่งพิงสิ่งรอบตัวเป็นตัวช่วยอยู่บ่อย ๆ …

เคยเจอเหตุการณ์ที่ได้พบบรรยากาศยามค่ำคืนอันสวยงาม และบังเอิญมีกล้องติดตัวแต่กลับไม่ได้เอาขาตั้งกล้องมาด้วยไหมครับ (ขาตั้งกล้องช่วยให้สามารถถ่ายภาพโดยใช้ความเร็วชัตเตอร์ต่ำเพื่อเก็บบรรยากาศในสภาพแสงน้อยได้โดยไม่สั่นไหว) … ผมน่ะเป็นอยู่บ่อย ๆ เพราะชอบหิ้วกระเป๋ากล้องไป-กลับ บ้าน-ที่ทำงาน (หวงเหมือนลูก อิอิ)  ก็เลยต้องหาตัวช่วยและที่ใช้บ่อยที่สุดก็เห็นจะเป็นโต๊ะนี่แหละครับ  เพราะมันเรียบและมั่นคงเป็นที่สุด  แม้ว่าจะไม่สามารถตั้งกล้องให้ก้มหรือเงยได้สะดวกนักแต่ก็ดีกว่าไม่มีเอาเสียเลย … สำหรับมือใหม่อาจจะงงว่าทำไมไม่ใช้แฟลชล่ะ?  ก็ต้องอธิบายหน่อยครับว่าการใช้แฟลชถ่ายภาพยามค่ำคืนนั้นจะได้แสงเฉพาะสิ่งที่อยู่ใกล้กับกล้อง แถมภาพที่ออกมาก็ดูแข็ง ๆ เพราะแสงของแฟลชไม่ใช่แสงโดยธรรมชาติ  ที่จริงแล้วไม่จำเป็นต้องเป็นโต๊ะเสมอไปครับ จะเป็นเก้าอี้, เสา, กำแพง ฯลฯ ก็ได้ขอให้วางกล้องได้นิ่งก็เป็นพอ  แนะนำเทคนิคเพิ่มนิดนึงคือควรใช้ระบบการตั้งเวลาถ่ายเพื่อให้เราสามารถใช้มือกดกล้องได้แน่นและนิ่งที่สุดตอนที่กล้องเปิดรับแสง  เพราะหากใช้มือกดชัตเตอร์หากไม่นิ่งพอก็จะทำให้ภาพไหวได้เหมือนกัน  ยิ่งถ้าได้สายลั่นชัตเตอร์ยิ่งดีครับ (ขนาดขาตั้งกล้องยังไม่เอามาเลย แล้วจะเอาสายลั่นมาเร้อ… หุหุ) 

วันนี้เอาตัวอย่างภาพที่ไปงานเลี้ยงสังสรรค์มาให้ดูครับ ทีแรกไม่ได้คิดว่าจะถ่ายภาพแต่เห็นบรรยากาศในห้องสวยดีก็เลยอดไม่ได้  โชคดีที่มีโต๊ะตัวใหญ่วางอยู่กลางงานเลี้ยง ก็เลยถือโอกาสใช้แทนขาตั้งกล้องซะเลย

 

บางครั้งถ่ายให้เห็นขอบโต๊ะแบบมัว ๆ หน่อย (ใช้รูรับแสงกว้าง) ก็ช่วยเพิ่มมิติให้ภาพดูน่าสนใจมากยิ่งขึ้น

ภาพสุดท้ายเน้นให้เห็นโต๊ะแบบเต็ม ๆ ไปเลย เพราะแสงสะท้อนบนโต๊ะก็สวยงามไปอีกแบบ

หวังว่าเพื่อน ๆ คงนำแนวคิดนี้ไปประยุกต์ใช้ยามจำเป็นได้นะครับ  เพราะบรรยากาศอันงดงามนั้นบางครั้งเกิดให้เราเห็นเพียงครั้งเดียวในชีวิต (ฟังดูเวอร์ไปหน่อย แต่บางครั้งมันเป็นอย่างนั้นจริง ๆ ครับโดยเฉพาะภาพช่วงพระอาทิตย์ขึ้นหรือตก) ดังนั้นอะไรอยู่ใกล้ตัวก็ต้องใช้ให้เป็นประโยชน์เหมือนกรณี “โต๊ะจำเป็น” ที่ผมยกตัวอย่างนี่แหละครับ

หนูน้อยตัวเล็กนั่งอยู่ที่โต๊ะมองคุณแม่ที่กำลังยืนล้างจานอยู่หันหลังให้เธอ ทันใดนั้นเธอก็สังเกตเห็นเส้นผมขาวบนศีรษะคุณแม่ เธอจึงทำหน้าสงสัย ทันใดนั้นคุณแม่ก็เหลียวมามองลูกน้อย คุณจึงเอ่ยปากถามว่า

แม่ : มีอะไรหรือเปล่าจ๊ะ

ลูกสาว: เปล่าค่ะ .. เพียงแต่หนูเห็นผมบางเส้นของแม่เป็นสีขาว ทำไมถึงเป็นอย่างนั้นละคะ

คุณแม่ได้ยินคำถามที่น่าสนใจจากลูกน้อยจึงพูดว่า

แม่ : อืมม์ .. ก็ทุกครั้งที่หนูทำให้แม่เสียใจ แต่ละครั้งผมของแม่เส้นนึงก็กลายเป็นสีขาว

ลูกสาวได้ยินคุณแม่พูดอย่างนั้นก็เริ่มคิดต่อ ขณะที่คุณแม่ยังคงจ้องมองที่ลูกสุดที่รัก แล้วลูกน้อยก็พูดว่า

ลูกสาว: ก็คุณยายมีผมขาวเต็มไปหมด แสดงว่าคุณแม่ต้องทำให้คุณยายเสียใจมาก ๆ ใช่มั้ยค่ะ

แม่ : ??????

เขียนเรื่องร้านอาหารที่ภูเก็ตมาก็หลายร้านแล้วเหมือนกัน  ส่วนใหญ่ก็เป็นร้านอาหารตามสั่ง วันนี้มารู้จักกับร้านอาหารจานเดียวกันบ้างครับ  เพราะมาภูเก็ตแล้วจะไปทานร้านอาหารตามสั่งทุกมื้อมีหวังงบบานปลายแหงม  … วันนี้ภูมิใจนำเสนอร้านข้าวมันไก่ + หมูแดง + หมูกรอบที่ภูเก็ตครับ 

แม้ว่าคนภูเก็ตจะนิยมทาน กาแฟ, ขนมจีบ, ขนมจีน กันตอนเช้า  แต่ที่นี่ก็มีร้านข้าวมันไก่+หมูแดง+หมูกรอบที่โด่งดังเช่นกัน  ขอแนะนำ 2 ร้านในเมืองก็แล้วกันครับเพราะหาง่ายและรสชาติอร่อยดี  เสียดายที่อีกร้านของคุณเจมส์ (เรืองศักดิ์) ปิดกิจการไปแล้วหลังจากเจอมรสุมไข้หวัดนกเล่นงานไม่งั้นก็จะแนะนำทั้งสามร้านครับ  มาเริ่มกันที่ร้านแรกเลยครับ

โกดำข้าวมันไก่
เมื่อก่อนโก(ที่แปลว่าพี่ชาย คนภูเก็ตมักออกเสียงว่าโก้)ดำ  เปิดร้านอยู่ริมรั้ววัดพุทธมงคลนิมิตร แต่ต่อมาทางราชการเวนคืนที่ดินไป  แกก็เลยไปเปิดใหม่ที่สามกอง (ในเมืองใกล้โรงพยาบาลกรุงเทพ ฯภูเก็ต)  ข้าวมันไก่ร้านโกดำมีสูตรเด็ดคือน้ำจิ้ม (ซีอิ้วดำ) หวาน ๆ รวมถึงเนื้อไก่ เนื้อหมูแดงและหมูกรอบที่นุ่มและให้ปริมาณแบบไม่ขี้เหนียว (เพราะแกบวกราคาเผื่อไว้แย้ว หุหุ)  นอกจากนี้ยังมีข้าวขาหมูด้วยสำหรับคนที่ไม่กลัวอ้วน ชอบอะไรก็สั่งได้เลยครับรับรองไม่ผิดหวัง  ร้านแกเปิดตั้งแต่เช้ายันสาย เหมาะกับการทานเป็นอาหารเช้าเติมพลังก่อนไปเที่ยวชายหาดครับ

ร้านโกต้าข้าวมันไก่
เมื่อก่อนร้านโกต้าจะมีสองสาขา แต่เดี๋ยวนี้รู้สึกว่าจะเหลืออยู่สาขาเดียวคือที่ในเมืองใกล้โรงแรมเมโทรโพล  ซึ่งความอร่อยของร้านโกต้าก็อยู่ที่น้ำจิ้มรสเด็ดเช่นเดียวกับโกดำ (แต่คนละสูตร)  นอกจากนี้น้ำซุปที่แถมมาก็อร่อยกลมกล่อมอีกด้วย ร้านโกต้าแกเปิดตั้งแต่มื้อเช้าถึงมื้อเที่ยง (ไม่แน่ใจว่าเปิดถึงกี่โมง)  ถ้าหิวก็แวะไปอุดหนุนแกได้เลยครับ

สำหรับแผนที่ของทั้งสองร้านดูได้จาก link ด้านล่างครับ

ร้านโกดำข้าวมันไก่

ร้านโกต้าข้าวมันไก่